wimdewit2017'k Weet mannen die lijden en die men verstoot
die streven en strijden en kampen zich dood
voor vrijheid, gelijkheid in rechten en taal.
't Zijn mannen met spieren, met 'willen van staal',
en klaarziende breinen, onstuimig gemoed;
met kruim in hun hart en zout in het bloed.
Die wenschen geen zalen van warm en koud
noch rijke juwelen, noch ringen van goud.
Zij eischen het leven vol ruwheid en macht
onschuldige zeden, en Vlamingenkracht.
Zij trekken door sombere nachten, in de hand
een vlammende toorts en een harte dat brandt
voor 't volk en zijn tale, voor vrijheid en vreê.
Hun leuze blijft 'Waarheid' en 'Recht door de zee'!

Met deze zielenzang van Frans Van Raemdonck wil ik nogmaals hulde brengen aan de gebroeders Van Raemdonck die honderd jaar geleden, op 26 maart 1917, hier in Steenstrate hun leven gaven voor land en volk.

Nog steeds staan zij symbool voor het ideaal van àlle Fronters!

Voor ons nog altijd onveranderd en niet te hertalen, samengebald in ‘Nooit meer oorlog, Godsvrede, en Zelfbestuur!’

En bovendien de verpersoonlijking van het moto van vandaag: “Op eigen kracht naar Vlaamse macht”.

De herinnering aan de grote oorlog staat dit jaar meer dan ooit in de belangstelling. Enkele weken geleden werd de slag bij Passendale uitgebreid herdacht. Een slachting die een half miljoen mensenlevens kostte en militair niets opleverde. Met veel aandacht voor de zinloosheid van deze oorlogsgruwel. En terecht.

Alleen jammer dat er bij die gelegenheid van officiële Vlaamse zijde niet even uitvoerig werd stilgestaan bij de eerste open brief van de Frontbeweging, die uitgerekend op 11 juli 1917 aan koning Albert werd gericht. Vooral omdat met deze brief in feite het startsein voor de moderne Vlaamse Beweging werd gegeven.

De 19e-eeuwse taalwetgeving bleek ruim onvoldoende om de Vlamingen te geven waar ze recht op hadden. En dus werd er resoluut gekozen voor een andere aanpak: Zelfbestuur! De Frontbeweging bleef aanvankelijk binnen het Belgisch kader maar had toch reeds een door velen ondertussen vergeten revolutionair karakter. In volle oorlogstijd werden er illegale pamfletten verspreid en betogingen georganiseerd. Met een niet mis te verstane boodschap: “In 1830 begon de lijdensweg van ons volk” schreven ze in hun eerste Frontbrief.

De Frontbeweging stuurde dwars door de vijandelijke linies een delegatie naar de aktivisten om te overleggen hoe het nu verder moest met Vlaanderen. Aktivisten die ondertussen de politieke zelfstandigheid van Vlaanderen hadden uitgeroepen.

De bereidheid om het traditionele Belgisch kader te verlaten was dus wel degelijk aanwezig.

En het is deze houding die ons vandaag kan en moet inspireren als we Vlaanderen echt op de kaart willen zetten.

Trouwens, nieuwe staten ontstaan zelden door een ultieme staatshervorming. Overigens, met wie zouden de Vlamingen na de volgende verkiezingen kunnen gaan onderhandelen over meer autonomie?

Toch niet met de laatste unitaire Belgische partij, de communistische PVDA-PTB? En toch ook niet met een PS die enkel nog aan overleven denkt. Om nog te zwijgen over de belgicisten van MR, CDH en Ecolo. Er is dus maar één uitweg: het Vlaams Parlement moet zijn verantwoordelijkheid nemen en éénzijdige stappen zetten naar de Vlaamse onafhankelijkheid. Los van het Belgisch grondwettelijk kader. Dat en niets anders is de hedendaagse invulling van het “Weg met de Voogden – Zelfbestuur!” van de Fronters of met andere woorden “Op eigen kracht naar Vlaamse macht”.

De opeenvolgende staatsmisvormingen hebben ons niet het zelfbestuur gebracht dat we willen.

Altijd opnieuw heeft Vlaanderen met té veel geld té weinig bevoegdheden afgekocht. Het verderfelijke faciliteitenregime - ooit bedoeld als tijdelijke overgangsmaatregel - werd een nefaste verfransingsmachine die tot op vandaag doorwerkt. De zesde staatsmisvorming heeft dat nog versterkt. De zes faciliteitengemeenten zijn volledig verfranst en horen nu de facto bij Brussel. En dat zet zich als een kwalijke kanker door in de ganse Vlaamse rand.

En dat hebben we te danken aan de laksheid van Vlaamse politici. En we weten bovendien maar al te goed dat het voor de Franstaligen nooit genoeg zal zijn. Zij bereiden overduidelijk een nieuwe aanval voor op Vlaams grondgebied. De Brusselse geluidsnormen worden opgelegd aan een luchthaven die in de Vlaamse gemeenten Zaventem en Steenokkerzeel ligt.

De corrupte Brusselse regering wil met een overbodig en megalomaan voetbalstadion in de feiten een stuk Vlaams grondgebied annexeren. Parking C gaat om meer dan een voetbalstadion alleen: Brussel wil overduidelijk een deel van zijn franstalige en Vlaams-vijandige administratie op dit Vlaams strategisch grondgebied vestigen.

Door een lepe truc is dit dossier thans op de tafel van de Vlaamse regering terechtgekomen. Wij roepen de Vlaamse regering op om eindelijk haar verantwoordelijkheid op te nemen: zeg neen tegen een verkeersinfarct op de ring rond Brussel, neen tegen de arrogante Brusselse expansiezucht; voer het megalomane Eurostadion af!

Die inmengingen zijn de voorbode van een grootschalig offensief op het moment dat de communautaire diepvries weer open gaat. Dat moment komt, onafwendbaar. En wat ons betreft kan en mag het Eurostadion nooit gebruikt worden als pasmunt voor een rendabele uitbating van onze luchthaven.

Wallonië en Brussel hebben hun positie kunnen versterken onder meer door de transfers. De recente studie van André Decoster en Willem Sas toont dit overtuigend aan. En men wil ons nog doen geloven dat dit de normaalste zaak van de wereld is.

Maar ondertussen denken de Franstalige politici steeds meer post-Belgisch.

In 2011 smeedden Wallonië en Brussel de Fédération Wallonie-Bruxelles. Volkomen ongrondwettelijk. Tegelijkertijd ontplooiden de Brusselse Franstaligen politieke initiatieven om het Hoofdstedelijk Gewest te bekleden met gemeenschapsbevoegdheden.

Een Wallobrux-entiteit heeft een twijfelachtige identiteit en de stabiliteit en leefbaarheid is hoogst discutabel. Tel zelf maar uit: meer dan een miljoen inwoners van Brussel, die zich met wellust de bastaardidentiteit van “Zinnekes” aanmeten, en ruim drie miljoen Walen, van wie de Luxemburgers en de Duitstaligen naar het oosten lonken.

Die chaos is op zich niet ons probleem. Maar voor de internationale gemeenschap ligt dat anders. Die wil stabiliteit en orde. Alleen een Vlaanderen dat het voortouw neemt in de ontbinding van België kan die stabiliteit en die orde verschaffen.

Daarom moeten wij Vlamingen dringend afstappen van het denken over communautaire kwesties als ‘dossiers’. Wat men ‘dossiers’ noemt zijn maar al te vaak openlijke vijandigheden. En we hebben de middelen om het anders aan te pakken. Er is een Vlaams Parlement, een Vlaamse Regering en tal van instellingen die het reilen en zeilen in Vlaanderen regelen en sturen. Tijd dus om ons zonder schroom als een staat te gedragen en het heft in eigen hand te nemen.

We willen leiden - met korte ei - en niet langer lijden - met lange ij; we willen ons niet langer beperken tot onrecht bestrijden: we willen voor een sterk, confederaal Europa strijden, dat de stormen van de eenentwintigste eeuw kan trotseren.
Al decennia wordt er, te pas en vaak te onpas, geschermd met de leuze “Vlaming zijn om Europeër te worden”. En dat is goed!

Want met de Europese gedachte is er niets mis, maar met de Europese Unie des te meer. De EU is uitgegroeid tot een bemoeizuchtig, wereldvreemd en arrogant monster. Mensen als de Duitse bondskanselier Angela Merkel dringen ons een migratietsunami op. De open grenzen van de EU betekenen de ondergang van Europa als cultuur en continent.

Figuren als een hysterisch armenzwaaiende Guy Verhofstadt, verblind door eigenwaan en de roekeloze megalomanie van de Groot-Europese waangedachte, willen ons zelfs een fiscale unie en een samenvoeging van alle staatsschulden opdringen. De Vlamingen kunnen dan mee de Italiaanse banken redden en de overheidsschuld van Griekenland en co afbetalen. De EU wordt dan helemaal een transferunie: een België in het groot.

De Europese Unie moet evenwel haar grenzen kennen. Zowel territoriaal als inhoudelijk. Wij willen samenwerken in een confederaal Europa maar onze soevereiniteit moet behouden blijven.

En laat het duidelijk zijn: er is in de Europese Unie geen plaats voor Aziatische of Afrikaanse staten met een cultuur die onverenigbaar is met de onze.

De grenzen moeten dicht, zoveel is duidelijk.

De massale immigratie heeft ondertussen grote groepen vreemdelingen in onze samenleving gebracht. Jarenlang heeft de politieke elite de multiculturele wonde laten etteren.

Assimilatie, het overnemen van onze cultuur, het overnemen van onze kernnormen en –waarden, is de enige oplossing om de ontspoorde multiculturele nachtmerrie nog enigszins in de hand te houden.

Hierbij ligt een grote verantwoordelijkheid bij de migranten zelf. Zij en zij alleen kunnen die stap naar assimilatie maken. Vandaag doen zij veelal het omgekeerde door o.m. via de rechtbank de grootst mogelijke tolerantie te vragen voor de meest intolerante ideologie er wereld, zijnde de radicale islam.

Maar ook wij, Vlamingen, dragen een belangrijke verantwoordelijkheid. Wij moeten duidelijk opkomen voor onze waarden en normen. Wij moeten de nieuwkomers een duidelijk cultureel en maatschappelijk project bieden.

Een vreemdeling zal zich slechts aanpassen aan onze samenleving op voorwaarde dat deze een eigen identiteit uitstraalt en van binnenuit respect afdwingt.

De linkse elite, in onderwijs, media en politiek, heeft sinds mei’68 het hele maatschappelijke debat verziekt met haar giftige denkbeelden.

Terwijl onze cultuur op instorten staat, maken onze politici zich druk over transgendertoiletten in overheidsgebouwen. In Nederland zijn ze nog zotter. Daar werd eind juli na weken discussie beslist dat de aanspreektitel “Dames en Heren” nu ook al discriminerend is. De Nederlandse Spoorwegen en het tram- en busnet in Amsterdam zullen daarom deze aanspreektitel vervangen door “beste reizigers” want “dat is neutraler”. Hoe gestoord moet het nog worden?

Kunnen we het de migrant kwalijk nemen dat hij de schouders ophaalt voor een samenleving die hem – buiten uitkeringen en sociale zekerheid – enkel nog zwakte, nihilisme en zelfkastijding te bieden heeft?

Het is daarom belangrijk dat wij als Vlaams nationalisten zélf het voortouw nemen. Wij moeten kiezen voor fierheid en zelfzekerheid. Om het met wijlen Mark Grammens te stellen: “gedaan met geven en toegeven” - op alle vlakken - , gedaan met het ons nestelen in de rol van de lamme goedzak. Wij moeten kiezen voor de normen en waarden van onze Christelijk-humanistische cultuur. Wij moeten assertief naar buiten treden en aan de migranten – en aan de verraders binnen de elites - zeggen: dit is het Vlaanderen waar wij voor staan.

Een zelfbewust Vlaanderen dat met een open blik de hand reikt, maar niét langer in die hand zal laten spuwen: niet door radicale moslims die onze hoofden willen afhakken, niet door de Belgische maffia die ons blijft gijzelen en niet door de verraders in media en onderwijs die ons en onze kinderen hersenspoelen.

Vlaanderen móet, nu meer dan ooit, zijn toekomst zelf kunnen bepalen. Zonder België, omdat het niet anders kan! Tegen België, omdat het moet!

Vandaar, Vlaamse vrienden, dat ik traditiegetrouw wil besluiten met mijn immer terugkerend credo. Het credo waarmee ik al mijn toespraken besluit: wij staan en gaan voor niets minder dan voor een onafhankelijke Vlaamse republiek, die enerzijds zijn toekomst in een verenigd Europa van onafhankelijke volkeren naar eigen inzicht gestalte geeft én anderzijds blijft aansturen op een hereniging met Noord-Nederland!

Zoals het was in 1815, want aan de ongrondwettelijke staatsgreep van 1830 hebben wij geen boodschap!

Ik dank u!

Wim de Wit, voorzitter IJzerwake vzw
27 augustus 2017

 

Affiche IJzerwake 2017