2016-40_13_mia-brans-dujardin-2-mediumOp 30 september overleed een van de stichters van onze vereniging. Mia Brans-Dujardin was als bestuurder actief in de vzw IJzerwake van bij het prille begin tot ziekte er anders over besliste. Hieronder nemen we het In Memoriam over het Pallieterke van 6 oktober 2016. Het overlijdensbericht kan je hier vinden.

Hoewel ik wist dat Mia al een hele tijd zwaar ziek was, gaf het telefoontje van haar zus Lieve met de melding dat zij vorige vrijdag was overleden, mij toch een pijnlijke schok. Mia had mij vorig jaar gelaten verteld dat zij niet lang meer te leven had en dat zij dat einde rustig afwachtte zonder enige angst of paniek.

Op 17 oktober zou zij 89 geworden zijn. Vier jaar geleden mocht ik haar voor dit blad nog een resem vragen stellen, onder meer over het gezin van elf kinderen waarin zij in West-Vlaanderen was opgegroeid en de verhuis naar het Antwerpse Edegem uit economische noodzaak. Haar hart was níét mee verhuisd, want Mia is altijd West-Vlaamse gebleven; ze had geen hoge dunk van mensen die hun afkomst verloochenen. Hoewel zij liever bibliotheekwerk had gedaan, belandde zij aanvankelijk in Brussel bij de firma Remington Rand, die uitsluitend voor Waalse klanten werkte en waar zij elektronisch lonen leerde berekenen. In plaats van in de boeken, kwam zij in de cijfers terecht, maar zij maakte er het beste van, zoals alles wat Mia in haar boeiende leven heeft aangepakt, want naar eigen zeggen heeft zij “een goed leven gehad en tussen de cijfers door kon ik nog gedichten schrijven”. Een paar van die gedichten zijn door de “Vlaamse Dietser” Pieter Vis op muziek gezet. Op haar door vrienden georganiseerde vieringen viel haar “Ode aan Vlaanderen” bij alle meezingers duidelijk in de smaak.

Na haar cijfertjeswerk voor Wallonië, werd Mia zwaar ziek, maar daar had Wallonië niks mee te maken, of wat had je gedacht? Daarna is zij nog zeventien jaar gaan werken bij het Vlaams Economisch Verbond (VEV), waar ook die andere Vlaamsgezinde dame, Colomba Thiel (+1987) werkte. Tekenend voor de immer positieve instelling van Mia was haar antwoord op de opmerking van Colomba dat het VEV niet Vlaams meer was: “Dan moeten wij het weer Vlaams maken”. Juist, de Vlaamsgezindheid heeft Mia Dujardin van in haar West-Vlaamse wieg meegekregen en dat heeft heel Vlaanderen geweten. Overal waar aan Vlaamse beweging werd gedaan, stond Mia Brans-Dujardin vooraan, maar nergens drong zij zich op: de Vlaams-Nationale Debatklub met Rudi van der Paal, het Vlaams Blok met Karel Dillen, de NVOS met Wilfried Aers, de IJzerwake met Johan van Slambrouck en Wim de Wit, Pro Vita,… Om het met een parafrase van Anton van Wilderode te zeggen: Mia was overal aanwezig, zij vocht met woord en daad.

Dankzij een geplande herdenking van Staf de Clercq, waarvoor de initiatiefnemers iemand nodig hadden met een groot adressenbestand, kwam Mia terecht bij Jan Brans, gewezen hoofdredacteur van Volk en Staat. Hoewel allebei “sterke karakters”, klikte het tussen die twee zo goed dat zij getrouwd zijn. Jans overlijden betekende, na vijf jaar, het einde van hun huwelijk, maar op onze praatstoel noemde Mia die luttele jaren samen nog steeds de gelukkigste van haar leven. Gedenkwaardig in dat leven van inzet voor Vlaanderen, blijft Mia’s vlekkeloze organisatie van “Waar is de Tijd?”, een festijn waarmee zij Vlamingen van verschillende gezindheden bij mekaar aan tafel wou brengen. Zij had daar drie blokken voor uitgekiend: Vlaams Blok, Volksunie en twijfelaars of politiek daklozen. Daar was maar één familie die haar een andere tafel kwam vragen. Om maar te zeggen dat Mia, de “engel-doet-al” van de Vlaamse Beweging zoals ik haar heb genoemd, haar Vlaamse papenheimers kende als geen ander.

Wie naar een naam of een historisch gebeuren in de Vlaamse Beweging zocht, maar er “niet kon opkomen”, hoefde maar naar Mia te bellen en hij wist het weer. Hoeveel Vlamingen heeft zij niet gekend en ontmoet (en soms tegengesproken)? Cyriel Verschaeve, Wies Moens, Jan Brans, Wim Maes, Rudi van der Paal, Herman Wagemans, Karel Dillen, Hugo Schiltz, Rik de Wever, Arthur de Bruyne, Wilfried Aers en vele anderen. Mia hield van haar volk, maar kon scherp en kritisch oordelen over zijn leiders. Ook over dit blad spuide zij, als trouwe lezeres, wel eens erg kritische bedenkingen, maar zij bleef het toch lezen want, zei ze, “er is in Vlaanderen geen alternatief voor ‘t Pallieterke”. Het zal de Vlaamse Beweging heel moeilijk vallen om een nieuwe “engel-doet-al” te vinden. Al was Mia noodgedwongen al enkele jaren niet meer die bezige bij die zij levenslang is geweest, haar ziekte en haar heengaan laten een grote leemte achter. Het volk van Vlaanderen én van Nederland kan massaal afscheid nemen van deze Grote Dame in de basiliek van Edegem op vrijdag 7 oktober om 11 uur. Aan zus Lieve, die Mia met grote toewijding heeft verpleegd en bijgestaan, onze innige deelneming.

Affiche IJzerwake 2017