Zondag 30 augustus 2015: het belooft een mooie dag te worden na het stormweer van de voorbije nacht. De storm heeft wel voor wat extra spanning gezorgd maar als de eerste bussen aankomen is de schade hersteld en kan deze 14de IJzerwake gewoon van start gaan. De pendeldienst doet zijn werk voortreffelijk en iedereen raakt zonder problemen op de soms wel drassige weide. Maar de warmte van de zon maakt veel goed.

Traditiegetrouw begint ook deze IJzerwake met een mis. De traditie wil het zo maar ook hier dringt de wens naar verjonging zich op. Jonge priesters die hiervoor tijd hebben en/of moeite willen doen zijn moeilijk te vinden. Het is niet anders.

Het thema van deze 14de IJzerwake luidde: 1915 Dodendraad door een gebroken staat. Hierbij wordt verwezen naar de prikkeldraad die de Duitse bezetter opstelde langs de grens met Nederland. Die draad stond onder stroom zodat het voor diegene die de oor-log wilde ontvluchten letterlijk een zaak werd van leven of dood. Maar ook verwijst het thema naar een van de doelstellingen van de Vlaamse Beweging: de hereniging met Nederland. Want of je het nu romantisch of realistisch bekijkt: wij zijn één volk! En daar veranderen dodendraden en kunstmatige grenzen niets aan. Het Gebed voor het vaderland klinkt, gezongen door de toehoorders: altijd indrukwekkend, geen enkel lied of vers brengt zo goed onze volksverbondenheid onder woorden.

De Eerste Wereldoorlog is natuurlijk nooit ver weg. De brief van een frontsoldaat aan zijn moeder, die wordt voorgelezen, ontroert velen. Miserie blijft altijd miserie, of dat nu honderd jaar geleden was of niet. Menselijk leed, verdriet en eenzaamheid zijn immers van alle tijden?

Het lied Vaarwel mijn broeder zet de bloemenhulde in. Nu den-ken we nog even terug aan hen die het afgelopen jaar verdwenen in de dood. Deze bloemenhulde doet ons beseffen dat wij hen niet vergeten zijn. De Vlaamse Beweging houdt deze traditie, terecht, in ere. De bloemen en kransen komen uit alle geledingen van de Beweging. Het is die solidariteit die diezelfde Beweging de kracht geeft om verder te gaan?

Bart de Valck was dit jaar de gastspreker. De jonge VVB-voorzitter verwoordde zijn standpunten kort en kernachtig zoals we dat van hem gewend zijn. De kern van zijn toespraak "Geen woorden maar daden" valt hopelijk niet in dovemans oren!

Wie kleinkunstenaar Bart de bard kent weet hij dat het Vlaamse hart op de juiste plaats heeft. Maar juist daarom is het jammer dat zijn liederen soms verdwijnen in de geestdrift van het moment. Kleinkunst op een weide: het is niet altijd een goede combinatie. Maar anderzijds blijft het noodzakelijk om onze eigen mensen een podium te geven.

200 jaar geleden werden Vlaanderen en Nederland, helaas maar voor een korte periode in onze geschiedenis, herenigd. Dit feit la-ten wij als Vlaams-nationalisten niet ongemerkt voorbijgaan. In een korte boodschap roept professor Evrard op om zijn project, het oprichten van een standbeeld voor koning Willem I, te ondersteu-nen. We hopen dat al zijn inspanningen niet tevergeefs geweest zijn en dat dit standbeeld er ook daadwerkelijk komt. Als enige koning die ook effectief iets voor Vlaanderen heeft is Willem I het waard. Het lied ‘Franse ratten’ werd nog nooit met zoveel enthousiasme gezongen.

Wim de Wit, voorzitter IJzerwake, verwoordde op zijn eigen vlotte maar radicale manier wat wij als nationalisten willen: een onafhankelijke Vlaamse staat waar het Vlaamse geld in Vlaamse handen blijft en waar we zelf bepalen wie we zijn. Zijn boodschap kan door niemand verkeerd begrepen worden. We kunnen enkel hopen en blijven eisen dat de dames en heren politiekers, in welke politieke partij ook, eindelijk hun woorden omzetten in daden. Want applaudisseren op een zonnige zondagmorgen ergens op een Vlaamse weide in de Westhoek is écht niet voldoende.

De Eed van trouw, uitgesproken door alle aanwezigen, blijft steeds weer een ontroerend moment. Voor velen is dat telkens weer een ogenblik van bezinning, een moment waarop we ons allemaal herinneren waarvoor we het doen. Ook in moeilijke momenten herin-neren we ons dan misschien de eed die we nu afleggen en werken we verder…

Na de IJzerwake start het IJzertreffen, ingericht door het VNJ. Het is dé ontmoetingsplaats voor vele mensen die elkaar niet zo vaak zien en toch het contact niet willen verliezen. De info- en verkoopstanden trekken  het nodige volk. Bij een broodje of een frisse pint worden er nieuwe contacten gelegd. Ook dat is belangrijk voor onze Beweging. Want zonder menselijk contact en vriendschaps-banden is er geen Vlaamse Beweging en zal er in dit Belgisch apenland nooit iets ten gronde veranderen.

Affiche IJzerwake 2017