Vlaanderen Vlaams, Europa Europees!

Fotoverslag & Video’s

IJzerwake 2019“In Vlaanderen Vlaams!” was lange tijd de kreet van strijdende flaminganten, toen de goede Belgen ons een tweetalig Vlaanderen wilden opdringen.

Die strijd leek gestreden: Vlaanderen heeft eigen onderwijs en een bestuur dat van hoog tot laag Nederlandstalig is. Of misschien was. Behoudens in enkele grensgebieden is het gevaar van de verfransing afgewend. Maar de verengelsing van ons onderwijssysteem, het bedrijfsleven en het straatbeeld zijn sterker dan ooit aanwezig. En ook in het ambtelijke jargon dringen steeds meer Engelse begrippen door.

Het blijft niet bij een taalverloedering. Vanuit de politiek correcte elites wordt ons voorgehouden dat vasthouden aan de eigen identiteit als volk een vorm van achterlijkheid is. Multicultuur en diversiteit zijn de sleutelwoorden waarmee een regelrechte hersenspoeling aan de gang is. Zwarte Piet kan niet meer, want vermoedelijk racistisch. Paaseieren worden verstopeieren en de kerststal zou een provocatie kunnen zijn voor moslims. De bevoogding door een Franstalige elite werd ingeruild voor de bevoogding door een politiek correcte elite.
Daarom is het “weg met de voogden – zelfbestuur” ook nu nog meer dan ooit actueel.

In Vlaanderens dageraad aan de IJzer formuleerden de Fronters het zo: “Vindt men de Vlamingen onwrikbaar op ‘t beginsel hunner zelfstandigheid met de volheid der rechten en vrijheid eraan gehecht, hun gezichtseinder blijft niet beperkt tot hun eng grond- of taalgebied. Vlaanderen wordt door hen niet uitgedacht als een afgesloten zelfgenoegzaam iets, zonder aanraking met buren, zonder verband met de wijdere volkerengemeenschap.”

Die boodschap willen we met een actuele inhoud uitdragen. In herinnering aan de grondleggers maar met de blik gericht op de toekomst.

Tot in Steenstrate, om geworteld in onze traditie de bakens te zetten naar een Vlaanderen met een moderne, maar vooral een eigen identiteit.

Alle bewuste Vlamingen verzamelen op 25 augustus in Ieper (Van Raemdonckstraat) voor de 18de IJzerwake. Het gebeuren vangt aan met een misviering om 11u, gevolgd door een plechtigheid met toespraak. Vanaf 13u is er een drankje, eten en zijn er springkastelen voor de kleinsten. Vlaamsgezinde verkoop- en infostands verwachten u. Om 13u30 gaat IJzerfolk van start, waar we onze eigen cultuur beleven met muziek, zang en dans. Welkom!

Verslag

Steeds meer mensen krijgen aandacht voor de Vlaamse identiteit. Zo duiken de Vlaamse leeuwenvlaggen meer en meer op in het straatbeeld en in allerlei evenementen van voetbalwedstrijden tot festivals. Maar het gaat zelfs verder dan enkel met een Vlaamse leeuwenvlag zwaaien. De bewustwording van de Vlaamse identiteit die steeds maar moet wijken wordt erg groot. De resultaten op politiek vlak bevestigen dit.

De Fronters aan de IJzer, Filip De Pillecyn en Hendrik Borginon, waren zich al bewust van de kwetsbaarheid van kleine staten en volkeren in de internationale context. Ze formuleerden het zo: “Vindt men de Vlamingen onwrikbaar op ’t beginsel hunner zelfstandigheid met de volheid der rechten en vrijheid eraan gehecht, hun gezichtseinder blijft niet beperkt tot hun eng grond- of taalgebied. Vlaanderen wordt door hen niet uitgedacht als een afgesloten zelfgenoegzaam iets, zonder aanraking met buren, zonder verband met de wijdere volkerengemeenschap.” Tussen leven en dood in de loopgraven was bij De Pillecyn en Borginon de overtuiging gegroeid dat enkel zelfbestuur kon zorgen voor een duurzame toekomst voor Vlaanderen. En dat is de boodschap die deze IJzerwake wil uitdragen: Vlaanderen Vlaams, Europa Europees.

Maanden voorafgaand aan de IJzerwake wordt het uitbrengen van deze boodschap voorbereid door het IJzerwakecomité. Dagen voor de wake wordt het terrein klaar gemaakt. Dit is een taak die voornamelijk door de Voorpostmilitanten gedragen wordt. Maar ook tal van andere vrijwilligers en groepen zijn reeds op het terrein terug te vinden zoals het VNJ, het Vlaamse Kruis, de nachtwakers, Schild en Vrienden… Alle steken ze de handen uit de mouwen en helpen ze waar nodig om een prachtige IJzerwake te kunnen brengen. Het hoogtepunt van de voorbereidingen is echter toch de kameraadschapsavond met cantus van Voorpost, de avond net voor de wake. Het kondigt de start aan van de IJzer-wake, een gevoel “we zijn er klaar voor”. Niets neemt weg dat er in de vroege ochtend, voor de talloze deelnemers aan de IJzerwake aankomen, nog heel wat dient te gebeuren: stoelen afdrogen, verkoop- en informatiestanden opbouwen, geluid testen… Maar zoals eerder gezegd: vele handen maken licht werk.

Bij de start van de IJzerwake werden eerst twee mensen gehuldigd: eerwaarde Heer Cyriel Moeyaert, hij celebreerde met liefde en overtuiging vele jaren de eucharistieviering, en Anton Aldi, hij schreef de rijmende bindteksten en themateksten voor de IJzerwake. Beiden hebben zich al sinds 2003 ingezet maar gaan nu periode van rust tegemoet.

Na deze huldiging vatte de eucharistieviering aan. Hierin herdachten we de vele soldaten en Vlamingen die hun leven gegeven hebben voor de Vlaamse strijd. Zoals de Eerwaarde Heer gesproken heeft: “We vragen kracht aan God om door te zetten in de strijd en te blijven geloven. God wij bidden U, moge het offer van de frontsoldaten en overleden Vlamingen niet tevergeefs zijn geweest. Als we ons door hen laten bezielen blijft dit alles zijn volle betekenis behouden.” Dat is zeker een feit. Aan de opkomst op de IJzerwake te zien, kan ik zeker bevestigen dat wij de geest van de Vlaamse Frontsoldaten en de strijd van de overleden Vlamingen nog steeds meedragen en blijven voeren. Hun sterven is niet voor niets geweest.

En daarom brengen we ook graag hulde aan hen. Want “Wie zijn doden eert bewaart zijn toekomst.” Terwijl de bloemenkransen zich een weg baanden naar het heldenhuldezerkje, vooraan aan het podium, werden de vele Vlamingen geëerd die gestorven zijn in de strijd voor de Vlaamse identiteit waaronder August Borms, Paul Doevenspeck, Lode van Dessel en Herwig Praet.

Nadien kregen we een inzicht in de meerwaarde en tegenkanting van de Europese cultuur en het Europa zijn. Wat doet Europa met zijn eigen volkeren nu? Hoe behouden andere volkeren hun eigenheid? “Vlaanderen, kijk op naar de dappere broedervolkeren, durf waar je vreest, doe waar je treuzelt, neem waar je om bedelt. Maak een Europa van volkeren.”, een stevige oproep die we niet kunnen voorbij laten gaan.

Het veranderend sociaal en politiek klimaat bevestigde Bart Vanpachtenbeke, voorzitter van Voorpost, in zijn toespraak: “De uitdagingen zijn groot, maar de Vlaming is wakker, en overal in Europa staan er bewegingen op die resoluut gaan voor het bewaren en het versterken van de eigen identiteit.”

Wim de Wit, voorzitter van de IJzerwake, haalde met feiten en voorbeelden aan waarom een onafhankelijk Vlaanderen nodig is en waarom een samenwerking met België niet meer kan.

Hij riep op om de slogan “Vlaanderen Vlaams, Europa Europees” niet louter als slogan te gebruiken maar om te zetten in daden. Het is een wil die steeds langer groeit maar die in deze IJzerwake onderstreept en aangehaald werd.

Dat er hoop is voor en in de toekomstige generatie bewijst de opkomst van de VNJ-muziekkapel, de vele vlaggen van allerlei organisaties die zich in het verleden en het heden inzetten voor de Vlaamse identiteit en de grote massa deelnemers die aan het einde van de wake de Eed van trouw aflegden.

De wake was nu officieel gedaan, toch keerden de mensen niet meteen naar huis. Die vrienden van weleer terugzien is een vreugde op zich. De kans om bij te praten met pot en pint, te dansen, te mijmeren over de IJzerwake deed men tijdens IJzerfolk, een muzikaal gebeuren aansluitend gedeelte op de wake. Toen de voorraad drank uitgeput raakte, was het een teken om af te ronden en huiswaarts te trekken. Maar de IJzerwake dragen we mee. Zelfs nu weet ik dat er al plannen gemaakt worden voor de volgende editie…

Goedele Kamers

Toespraak voorzitter Wim De Wit

Vlamingen, bedevaarders,

Dit is het vaderland waar men geen schaamte kent.
Waar normen even snel als damp vervagen.
Waar diefstal en corruptie ongeremd
de oorzaak zijn van stijgend onbehagen.
Dit is een vaderland om in het hart te dragen.

Dit is het vaderland waar men de wetten stemt
Om tegenstanders te belagen.
Waar men belastert, broodrooft en de rechten schendt
Van hen die heel terecht om uitleg vragen.
Is dit het vaderland om in het hart te dragen?

Dit is het vaderland waar elke vreemde delinquent
Met vrucht en onbevreesd, zijn kans kan wagen.
Waar hij wordt opgevangen en verwend,
Tot aan het einde van zijn dagen.
Is dit een vaderland om in het hart te dragen?

Dit is het vaderland waar elke zuurverdiende cent
Met zorg wordt nagepluisd en aangeslagen.
Waar vorst en paladijnen, permanent
Als ratten aan de staatskas knagen.
Is dit het vaderland om in het hart te dragen?

Dit is het vaderland. Dit is de circustent,
Waarvan wij hier, met schroom gewagen.
Het rotversleten monument.
De ergste van de zeven plagen.
Dit is het vaderland dat wij ten grave dragen!

Dit vlijmscherp gedicht van Wim De Cock schetst op vernietigende wijze het onrecht dat Vlaanderen al bijna 200 jaar moet ondergaan sedert de ongrondwettelijke afscheuring van de Verenigde Nederlanden. Het laat me bovendien toe om naadloos over te schakelen naar de politieke impasse die we meemaken sinds de verkiezingen van 26 mei. De kiezer heeft altijd gelijk, behalve als hij niet kiest zoals de traditionele belgicistische partijen het willen. Vroeger zei men bij verkiezingen: luister naar de kiezer. Er is een nieuwe versie van dit adagio in de maak: luister naar de verliezer!

In principe geldt nog altijd de vrijheid van meningsuiting, behalve als het gaat over moslims, negers, holibi’s, transgenders, travestieten, zigeuners, feministen en bepaalde politici. Zelfs de hautaine, anti-Vlaamse vrijmetselaar en van superfraude beschuldigde Karel De Gucht mag in dat kader het Vlaams Belang een extreem rechtse, naar fascisme en nazisme neigende partij noemen. Waarschijnlijk is zijn voorraad mestkevers opgebruikt.

De PS speelt hoog spel. Di Rupo en Magnette willen wel de Vlaamse centen maar willen niet besturen met een meerderheid in Vlaanderen. Kan het nog arroganter? Deze koppigheid zal onvermijdelijk leiden tot een totale onbestuurbaarheid en dus de onafwendbare opdeling van België.

De politieke kloof tussen het zuiden van het land is alleen maar groter geworden. Noord en Zuid verschillen fundamenteel. Over alles hebben ze een ander gedacht. Dat hebben we eens te meer kunnen vaststellen in het stemhokje.

De Vlaamse kiezer stuwde de Vlaams-nationale partijen naar ongekende hoogten. Het mag historisch worden genoemd. Nooit eerder, ik herhaal nooit eerder, stond het partijpolitiek Vlaams-nationalisme zo sterk als vandaag. In dit Belgische koninkrijk zijn de twee grootste partijen Vlaams-nationale formaties: de Nieuw-Vlaamse Alliantie en het Vlaams Belang. Niet de socialisten, niet de christendemocraten, niet de liberalen, niet de groenen, maar de Vlaams-nationalisten vormen de grootste politieke familie van dit onzalige land.

Bij de verkiezingen voor de federale Kamer van Volksvertegenwoordigers behaalde de N-VA ruim 1 miljoen stemmen, het Vlaams Belang ruim 800.000. Daarmee laten ze de traditionele partijen ver achter zich. Weliswaar verloor de ene terwijl de andere won maar het gaat niet meer om communicerende vaten. Het Vlaams-nationale aandeel in de politiek is wel degelijk gestegen. Maar liefst 44% van de Vlamingen koos ondubbelzinnig Vlaams-nationaal.

Dit verkiezingsresultaat van 26 mei moet eindelijk worden verzilverd ten voordele van Vlaanderen. De Vlaams-nationalisten hebben geen meerderheid in het Vlaams Parlement. Door het veto van de traditionele Belgische partijen is de ene partij nu in de oppositie beland terwijl de andere regeringsverantwoordelijkheid zal opnemen. Maar toch is er een ruim overleg geweest tussen N-VA en Vlaams Belang. Laat het een bouwsteen zijn voor de toekomst.

De Vlaams-nationale partijen zijn partijpolitieke concurrenten. Maar, in het belang van Vlaanderen, laat hen geen vijanden zijn. Strategisch bondgenootschap met als doel een onafhankelijk Vlaanderen. N-VA en Vlaams Belang hebben ieder hun eigen identiteit, maar nu de verkiezingscampagne voorbij is, hopen we dat de Vlaamse nuchterheid het mag halen om in een sfeer van wederzijds respect samen te werken waar mogelijk en te bouwen aan een Vlaams-nationale meerderheid. En Vlaamse partijen die in een minderheidsregering zouden stappen moeten beseffen dat ze – meer dan ooit – de handpoppen van de Franstaligen zullen zijn.

Tijd dus om een einde te maken aan het gedwongen huwelijk waar de ene partner onderdanig de was en de plas mag doen voor zijn tegenpool, terwijl die laatste voortdurend onbeschaamd in de portemonnee van eerstgenoemde graait.

Het gaat erom onze ultieme doelstelling niet uit het oog te verliezen en ze te verwezenlijken: zelfbestuur in een onafhankelijk Vlaanderen. Dan pas, zal Vlaanderen politiek volwassen zijn en zullen we als volk voltooien wat 100 jaar geleden begon.

100 jaar Frontpartij – 100 jaar Vlaams-nationale partijpolitiek

Tijdens de Eerste Wereldoorlog was aan het IJzerfront een beweging ontstaan van geradicaliseerde Vlaamse onderofficieren en soldaten die in het Frans bevolen en uitgescholden werden en in het Vlaams sneuvelden. Onder het motto ‘hier ons bloed, wanneer ons recht’ braken ze met de ‘flaminganterij’ en kozen ze voor een politieke oplossing: zelfbestuur.

Het is dit jaar 100 jaar geleden dat op 13 februari 1919 het Vlaamsche Front werd opgericht, beter gekend als de Frontpartij. Daarmee verscheen het Vlaams-nationalisme ook in partijpolitieke vorm.

De kernwaarden van de Frontpartij waren ‘nooit meer oorlog’, ‘godsvrede’ en uiteraard ‘zelfbestuur’. Ze zijn vandaag nog altijd actueel.

Brussel

In Brussel, onze hoofdstad, is er al een nieuwe, paarsgroene, regering aangetreden. Dat de regeringsvorming daar snel is gegaan mag niet verwonderen. Blijkbaar zijn de Vlaamse partijen, excuseer de Nederlandstalige partijen SP.A, Groen en Open VLD plat op de buik gegaan voor de Parti Socialiste. Dat is toch de conclusie als we het regeerakkoord nalezen.

Als kers op de taart en om de Vlamingen in Brussel nog eens extra te vernederen, wordt er voor niemand minder dan Vlamingenhater Olivier Maingain van het voormalige FDF, nu DéFi, een nieuwe functie en kabinet gecreëerd als ‘verbindingsofficier’ (agent de liaison) tussen het Brussels en het Waals gewest. Hij mag ook het ongrondwettelijke Féderation Wallonie-Bruxelles gaan versterken. De Vlaamse partijen in de nieuwe Brusselse regering zijn dus akkoord gegaan dat Maingain eenzijdig de belangen van de Franstalige Brusselaars zal verdedigen, met overheidsgeld, lees Vlaams geld. Ons rest alleen de retorische vraag, hoe laag kan men vallen?

Open grenzen en islamisering

Vandaag worden activiteiten van mensensmokkelaars gecamoufleerd als reddingsoperaties op zee ten behoeve van asielbedriegers. Lenin zegde ooit dat de kapitalisten de stroppen zouden verkopen waarmee ze zelf gingen opgehangen worden. Zo ver zij we nu vandaag op vlak van islamisering. Geen enkele samenleving kan op langere termijn een onbegrensde inwijking overleven. We mogen niemand op zee laten verdrinken, maar als we iemand uit de zee redden, zijn we niet verplicht hem naar Europa te brengen. Met het geld dat we vandaag uitgeven om één asielzoeker op te vangen kunnen er in de eigen regio 20 geholpen worden.

De Christenen uit de islamitische wereld zijn zo ongeveer de enige echte vluchtelingen in de massa’s gelukzoekers, economische immigranten en illegalen die Europa ongeremd binnenstromen. Als nuchtere waarnemer blijft het mij een volkomen raadsel hoe ons volk zich ogenschijnlijk zo mak en gelaten kan laten ringeloren door een volksvreemde en gewelddadige cultuur. Om onze manier van leven te beschermen moeten we duidelijk maken dat onze grenzen heilig zijn. De enigen die onze grenzen mogen oversteken zijn degenen die wij zelf toelaten. Wie illegaal onze grens overschrijdt moet en zal teruggestuurd worden en zal nooit meer de kans krijgen om terug te komen.

Om onze christelijke cultuur te beschermen mogen we niet blind zijn voor het veel te lage geboortecijfer. Het gaat hierbij niet om aantallen inwoners, maar om Vlaamse kinderen. We moeten Vlaanderen redden, de Vlaamse natie en de Vlaamse geschiedenis. Dat, en dat alleen, is het enige antwoord op de eurocraten die beweren dat immigratie nodig is om de economie op peil te houden en om onze pensioenen te betalen. Dat is puur bedrog. En zelf als het waar zou zijn, is de prijs daarvoor veel te hoog. Die prijs is dan de desintegratie van de samenleving, het verlies van onze cultuur, onze beschaving en onze vrijheid, en tenslotte ook de ondergang van alle Europese volkeren.

Waarom treedt justitie niet op tegen Moslimmannen die menen dat mishandeling van vrouwen vanzelfsprekend is? Met als pervers gevolg dat sommige Westerlingen zichzelf wijsmaken dat vrijheid van religie betekent dat vrouwen zowel mentaal al fysiek mishandeld mogen worden en dat ze minderwaardig zijn aan mannen. Een religie waar gedwongen huwelijken, kinderhuwelijken, barbaarse seksuele verminking de gangbare norm is. Het is ronduit hallucinant want aanhangers van deze misdadige ideologie hebben hier geen rechten maar voorrechten, met als gevolg dat er een parallelle samenleving ontstaat, waarbij moslims in een ander universum leven dan wij Vlamingen.

Een republikeinse omwenteling

Laat we klaar en duidelijk zijn: de Vlamingen dienen af te stappen van het heilloze pad van Belgische staatshervormingen die ons enkel maar verder vastrijden in het Belgische institutionele moeras.

Er is nood aan een paradigmaverschuiving, zowaar een Copernicaanse omwenteling. Een republikeinse omwenteling! Daarom is het moment gekomen voor een nieuw paradigma: Vlaamse onafhankelijkheid door een Vlaamse grondwet die door en voor het Vlaamse volk in ons Vlaams parlement dient tot stand te komen.

Een onafhankelijk Vlaanderen is niet alleen een eindpunt, het einde van België, maar meteen ook een nieuw begin.

Alleen in een onafhankelijk Vlaanderen kunnen we zelf beslissen met wie we solidair zijn.

Alleen in een onafhankelijk Vlaanderen kunnen we zelf bepalen wie we toelaten tot ons grondgebied.

Alleen in een onafhankelijk Vlaanderen kunnen we een geldverslindende overheid afbouwen en de dienstverlening naar onze burgers verbeteren.

Alleen in een onafhankelijk Vlaanderen kunnen we de ontspoorde Belgische sociale uitgaven aanpakken en ombuigen tot een verantwoordelijk sociaal beleid.

Alleen in een onafhankelijk Vlaanderen kunnen de Vlamingen baas zijn in eigen huis.

Vlaanderen Vlaams, Europa Europees…laat het niet langer een slogan blijven, want ja, het kan! Maar wij moeten dat in de eerste plaats zelf willen.

Ik besluit:
Vlaanderen móet, nu meer dan ooit, zijn toekomst zelf kunnen bepalen. Zonder België, omdat het niet anders kan! Tegen België, omdat het moet!

Vandaar, Vlaamse vrienden, dat ik traditiegetrouw wil besluiten met mijn immer terugkerend credo. Het credo waarmee ik al mijn toespraken besluit: wij staan en gaan voor niets minder dan voor een onafhankelijke Vlaamse republiek, die enerzijds haar toekomst in een verenigd Europa van onafhankelijke volkeren – en dus zeker niet de huidige EU – naar eigen inzicht gestalte geeft én anderzijds blijft aansturen op een hereniging met Noord-Nederland!

Zoals het was in 1815, want aan de ongrondwettelijke staatsgreep van 1830 hebben wij geen boodschap!

Volk, word Staat!

Ik dank U!

Toespraak gastspreker Bart Vanpachtenbeke

Vrienden, Vlamingen, Nederlanders,

Ik sta hier als jonge Vlaming, meer zelfs, als overtuigde Vlaming. Het is voor mij een bijzondere eer om hier voor jullie te mogen spreken.

Toen ik hier dertien jaar geleden als jonge knaap voor het eerst een voet op deze weide plaatste had ik nooit gedacht dat ik ooit op dit podium zou staan. Ik had van IJzerwake, eerlijk gezegd, nog nooit gehoord en wist eigenlijk niet zo goed wat dit inhield. Ik ben dus geen kind van de traditionele Vlaamse beweging. Van thuis uit was ik apolitiek opgevoed maar toch begon ik mij stelselmatig vragen te stellen over de maatschappij en onrecht. Onrecht dat werd gecreëerd in de streek vanwaar ik afkomstig ben, de Vlaamse Ardennen, u kent deze wel, de streek van Ronse, Geraardsbergen en Vloesberg waar de Franskiljonse agressie zijn sporen nalaat. En ik vond het als mijn plicht om te ageren tegen dit onrecht, het onrecht van de Vlaming die niet overal in zijn eigen taal terecht kan op zijn eigen grondgebied en mijn engagement kwam er vrij snel.

Ik kwam in contact met mensen die de daad bij het woord voegden en trok mee op pad in ware “Flor Grammens stijl”. Daden die mij op het lijf geschreven zijn en waarin frustraties kunnen geventileerd worden. Het was via Voorpost dat ik in contact kwam met het militantere werk en van deze Heel-Nederlandse actiegroep ben ik inmiddels de trotse en fiere voorzitter. En het mag gezegd worden, het is o.a. via de militanten, die een heel jaar door, dag en nacht de handen uit de mouwen steken, die de basis vormen van wat hier vandaag gebeurt.

Wij staan hier vandaag schouder aan schouder, over de partijgrenzen heen, om onze Vlaamse identiteit uit te brengen en banden te smeden. Een identiteit waarvoor onze Frontsoldaten hun leven hebben gelaten, het is onze plicht om onze helden hier vandaag te gedenken, hun offer verdient onze eeuwige trouw. Belangrijker nog, het is onze plicht verder te graven dan de loopgraven en verder te werken aan een staat die ons volk verdient. En dat kan er maar één zijn, dat is de Vlaamse onafhankelijke staat.

Voor die Vlaamse staat, voor die Vlaamse identiteit, is er gezwoegd en gewroet in het slijk, de modder en de kou om ons een betere toekomst te gunnen. Maar of die toekomst nog hoopvol is, is nog maar de vraag.

Als jonge Vlaming stel ik mij nog regelmatig de vraag of we nog in een maatschappij leven waarin onze kinderen een noemenswaardig leven kunnen opbouwen. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat dit zeker en vast niet zal gebeuren binnen de Belgische structuren die ons volk al jaren in de steek laten. En het besef hiervan groeit dag na dag, moge hiervan de laatste verkiezingsresultaten een bewijs zijn. Op 26 mei heeft de Vlaamse kiezer in het stemhokje afgerekend met de besluiteloosheid van de belgische politieke elite. De Vlamingen hebben gekozen voor duidelijke standpunten en een krachtdadig beleid. Het volk heeft gekozen voor meer Vlaanderen, voor een Vlaanderen dat komaf maakt met een te weinig aan sociale woningen, aan te lage pensioenen, aan de wildgroei van belastingen, aan te lange wachtlijsten in de zorgsector en ga zo maar door.

De Vlaming stelt zich vragen en wil komaf maken met een land waarin men gemakkelijker aan cocaïne kan geraken dan aan antibiotica. Het volk heeft genoeg van de communautaire stilstand en het al te veel bochtenwerk rond het Marrakesh-pakt. U kent het nog wel, het duivels-pakt dat zogezegd niet bindend is, het pakt waarin onder meer staat dat de ondertekenaars zich verbinden om migranten de toegang tot onze sociale zekerheid te vergemakkelijken. Alsof onze Sociale Zekerheid nog niet genoeg leeggeroofd wordt.

De Vlaming is het beu geknecht te zijn en in zijn stem weerklonk de roep om vrijheid en recht, om zelfbeschikking en identiteit. Maar helaas, die stem van de Vlaming is inmiddels verworpen door de machinerie van de Belgische wanstaat die slechts de ondergang van het Vlaamse volk nastreeft ten bate van het internationaal grootkapitaal.

Het volk wil los van de politiek die steeds meer instrumenten uit handen geeft aan internationale instanties en wereldvreemde rechters. Wereldvreemde rechters die inmiddels de macht hebben om bijvoorbeeld weduwen van Syriëstrijders samen met hun kinderen terug te laten keren naar België. Ondanks de veiligheidsrisico’s, want let wel, die vrouwen zijn niet zomaar onschuldige slachtoffers, zij hebben zich geëngageerd aan de zijde van een gruwelijke terroristische organisatie en vormen weldegelijk een gevaar. Het ontgaat die wereldvreemde rechter blijkbaar dat ook de autochtonen over een fundamenteel mensenrecht beschikken, namelijk het recht op veiligheid in eigen land.

Het wordt dringend tijd dat de macht van de rechters en de alsmaar toenemende internationalisering teruggeschroefd worden. Internationalisering betekent o.a. dat staten als Noord-Korea, China, Venezuela, Iran, Saoudi-Arabië en andere landen met een bedenkelijk regime mee ons rechtssysteem bepalen. Internationalisering betekent ook dat het recht op zelfbeschikking wordt uitgehold. En in wezen raakt men de fundamenten van de democratie wanneer men het recht op zelfbeschikking uitholt, maar hoe internationale instanties, zoals de EU, denken over zelfbeschikking hebben de Catalanen aan den lijve mogen ondervinden.
Hetzelfde EU-zootje hoorden we ook niet toen de troepen van Macron de gele hesjes tot moes sloegen, en dit omdat het volk kritiek uit en bezorgd is om de wildgroei van taxaties en belastingen. Wie kritiek heeft op het EU-regime moet eraan geloven en de wereldvreemde rechters blijven stekeblind.

We moeten los van de volksvreemde bureaucratie die denkt dat mensenrechten niet gelden voor de autochtonen. De volksvreemde bureaucratie die de wil en de noden van de Europese volkeren de kop indrukt en die elke identiteit wil herleiden tot een wansmakelijke éénheidsworst.

Wij kiezen voor een Europa der volkeren, wij kiezen voor dat mooie lappendeken met al zijn diversiteit en eigenheid. Onze strijd is identitair en wij zullen ons zeker niet onderwerpen aan een zelfvernietiging. De enige die moeten onderworpen worden zijn de Eurofielen, en nog liefst voor een tribunaal wegens wanbeleid tegen de eigen bevolking en misdaden tegen de democratie.

Vlaamse vrienden,

de uitdagingen zijn groot, maar de Vlaming is wakker, en overal in Europa staan er bewegingen op die resoluut gaan voor het bewaren en versterken van de eigen identiteit.

Er is hoop, want er staat een nieuwe jonge generatie klaar die zich verzet. Zowel op de straten als in de parlementen tot op de festivalweides, het verzet groeit en men merkt een duidelijke verjonging. Jongeren die genoeg hebben van de politiek correcte indoctrinatie op de schoolbanken, die genoeg hebben van de zwembadterreur en de gewelddadigheden op feesten en festivals. De jonge Vlaming van vandaag ligt niet wakker van een Anuna-klimaat maar van het leefklimaat in onze maatschappij. Jonge Vlamingen die een leefbaar Vlaanderen willen en hiervoor in het verzet willen gaan. Die zich vragen stellen bij de alarmerende demografische evolutie en aan de alarmbel trekken.

En daarom sta ik hier vandaag beste vrienden, als jonge Vlaming, om die boodschap van hoop uit te brengen.

Er is toekomst, er zijn mogelijkheden en samen zullen wij hiervoor gaan. Wij zijn hier vandaag samen om onze krachten te verenigen, jong of oud, wij doen het samen voor een hoopvolle toekomst, voor een leefbaar Vlaanderen, maar vooral voor een onafhankelijk Vlaanderen.

Ik dank u, Houzee.

Terug naar overzichtspagina Geschiedenis van de IJzerwake