Steeds meer mensen krijgen aandacht voor de Vlaamse identiteit. Zo duiken de Vlaamse leeuwenvlaggen meer en meer op in het straatbeeld en in allerlei evenementen van voetbalwedstrijden tot festivals. Maar het gaat zelfs verder dan enkel met een Vlaamse leeuwenvlag zwaaien. De bewustwording van de Vlaamse identiteit die steeds maar moet wijken wordt erg groot. De resultaten op politiek vlak bevestigen dit.

De Fronters aan de IJzer, Filip De Pillecyn en Hendrik Borginon, waren zich al bewust van de kwetsbaarheid van kleine staten en volkeren in de internationale context. Ze formuleerden het zo: “Vindt men de Vlamingen onwrikbaar op ’t beginsel hunner zelfstandigheid met de volheid der rechten en vrijheid eraan gehecht, hun gezichtseinder blijft niet beperkt tot hun eng grond- of taalgebied. Vlaanderen wordt door hen niet uitgedacht als een afgesloten zelfgenoegzaam iets, zonder aanraking met buren, zonder verband met de wijdere volkerengemeenschap.” Tussen leven en dood in de loopgraven was bij De Pillecyn en Borginon de overtuiging gegroeid dat enkel zelfbestuur kon zorgen voor een duurzame toekomst voor Vlaanderen. En dat is de boodschap die deze IJzerwake wil uitdragen: Vlaanderen Vlaams, Europa Europees.

Maanden voorafgaand aan de IJzerwake wordt het uitbrengen van deze boodschap voorbereid door het IJzerwakecomité. Dagen voor de wake wordt het terrein klaar gemaakt. Dit is een taak die voornamelijk door de Voorpostmilitanten gedragen wordt. Maar ook tal van andere vrijwilligers en groepen zijn reeds op het terrein terug te vinden zoals het VNJ, het Vlaamse Kruis, de nachtwakers, Schild en Vrienden... Alle steken ze de handen uit de mouwen en helpen ze waar nodig om een prachtige IJzerwake te kunnen brengen. Het hoogtepunt van de voorbereidingen is echter toch de kameraadschapsavond met cantus van Voorpost, de avond net voor de wake. Het kondigt de start aan van de IJzer-wake, een gevoel “we zijn er klaar voor”. Niets neemt weg dat er in de vroege ochtend, voor de talloze deelnemers aan de IJzerwake aankomen, nog heel wat dient te gebeuren: stoelen afdrogen, verkoop- en informatiestanden opbouwen, geluid testen… Maar zoals eerder gezegd: vele handen maken licht werk.

Bij de start van de IJzerwake werden eerst twee mensen gehuldigd: eerwaarde Heer Cyriel Moeyaert, hij celebreerde met liefde en overtuiging vele jaren de eucharistieviering, en Anton Aldi, hij schreef de rijmende bindteksten en themateksten voor de IJzerwake. Beiden hebben zich al sinds 2003 ingezet maar gaan nu periode van rust tegemoet.

Na deze huldiging vatte de eucharistieviering aan. Hierin herdachten we de vele soldaten en Vlamingen die hun leven gegeven hebben voor de Vlaamse strijd. Zoals de Eerwaarde Heer gesproken heeft: “We vragen kracht aan God om door te zetten in de strijd en te blijven geloven. God wij bidden U, moge het offer van de frontsoldaten en overleden Vlamingen niet tevergeefs zijn geweest. Als we ons door hen laten bezielen blijft dit alles zijn volle betekenis behouden.” Dat is zeker een feit. Aan de opkomst op de IJzerwake te zien, kan ik zeker bevestigen dat wij de geest van de Vlaamse Frontsoldaten en de strijd van de overleden Vlamingen nog steeds meedragen en blijven voeren. Hun sterven is niet voor niets geweest.

En daarom brengen we ook graag hulde aan hen. Want “Wie zijn doden eert bewaart zijn toekomst.” Terwijl de bloemenkransen zich een weg baanden naar het heldenhuldezerkje, vooraan aan het podium, werden de vele Vlamingen geëerd die gestorven zijn in de strijd voor de Vlaamse identiteit waaronder August Borms, Paul Doevenspeck, Lode van Dessel en Herwig Praet.

Nadien kregen we een inzicht in de meerwaarde en tegenkanting van de Europese cultuur en het Europa zijn. Wat doet Europa met zijn eigen volkeren nu? Hoe behouden andere volkeren hun eigenheid? “Vlaanderen, kijk op naar de dappere broedervolkeren, durf waar je vreest, doe waar je treuzelt, neem waar je om bedelt. Maak een Europa van volkeren.”, een stevige oproep die we niet kunnen voorbij laten gaan.

Het veranderend sociaal en politiek klimaat bevestigde Bart Vanpachtenbeke, voorzitter van Voorpost, in zijn toespraak: “De uitdagingen zijn groot, maar de Vlaming is wakker, en overal in Europa staan er bewegingen op die resoluut gaan voor het bewaren en het versterken van de eigen identiteit.”

Wim de Wit, voorzitter van de IJzerwake, haalde met feiten en voorbeelden aan waarom een onafhankelijk Vlaanderen nodig is en waarom een samenwerking met België niet meer kan.

Hij riep op om de slogan “Vlaanderen Vlaams, Europa Europees” niet louter als slogan te gebruiken maar om te zetten in daden. Het is een wil die steeds langer groeit maar die in deze IJzerwake onderstreept en aangehaald werd.

Dat er hoop is voor en in de toekomstige generatie bewijst de opkomst van de VNJ-muziekkapel, de vele vlaggen van allerlei organisaties die zich in het verleden en het heden inzetten voor de Vlaamse identiteit en de grote massa deelnemers die aan het einde van de wake de Eed van trouw aflegden.

De wake was nu officieel gedaan, toch keerden de mensen niet meteen naar huis. Die vrienden van weleer terugzien is een vreugde op zich. De kans om bij te praten met pot en pint, te dansen, te mijmeren over de IJzerwake deed men tijdens IJzerfolk, een muzikaal gebeuren aansluitend gedeelte op de wake. Toen de voorraad drank uitgeput raakte, was het een teken om af te ronden en huiswaarts te trekken. Maar de IJzerwake dragen we mee. Zelfs nu weet ik dat er al plannen gemaakt worden voor de volgende editie…

Goedele Kamers

Zondag 25 augustus 2019: 18de IJzerwake