Vlamingen, bedevaarders,

Dit is het vaderland waar men geen schaamte kent.
Waar normen even snel als damp vervagen.
Waar diefstal en corruptie ongeremd
de oorzaak zijn van stijgend onbehagen.
Dit is een vaderland om in het hart te dragen.

Dit is het vaderland waar men de wetten stemt
Om tegenstanders te belagen.
Waar men belastert, broodrooft en de rechten schendt
Van hen die heel terecht om uitleg vragen.
Is dit het vaderland om in het hart te dragen?

Dit is het vaderland waar elke vreemde delinquent
Met vrucht en onbevreesd, zijn kans kan wagen.
Waar hij wordt opgevangen en verwend,
Tot aan het einde van zijn dagen.
Is dit een vaderland om in het hart te dragen?

Dit is het vaderland waar elke zuurverdiende cent
Met zorg wordt nagepluisd en aangeslagen.
Waar vorst en paladijnen, permanent
Als ratten aan de staatskas knagen.
Is dit het vaderland om in het hart te dragen?

Dit is het vaderland. Dit is de circustent,
Waarvan wij hier, met schroom gewagen.
Het rotversleten monument.
De ergste van de zeven plagen.
Dit is het vaderland dat wij ten grave dragen!


Dit vlijmscherp gedicht van Wim De Cock schetst op vernietigende wijze het onrecht dat Vlaanderen al bijna 200 jaar moet ondergaan sedert de ongrondwettelijke afscheuring van de Verenigde Nederlanden. Het laat me bovendien toe om naadloos over te schakelen naar de politieke impasse die we meemaken sinds de verkiezingen van 26 mei. De kiezer heeft altijd gelijk, behalve als hij niet kiest zoals de traditionele belgicistische partijen het willen. Vroeger zei men bij verkiezingen: luister naar de kiezer. Er is een nieuwe versie van dit adagio in de maak: luister naar de verliezer!

In principe geldt nog altijd de vrijheid van meningsuiting, behalve als het gaat over moslims, negers, holibi’s, transgenders, travestieten, zigeuners, feministen en bepaalde politici. Zelfs de hautaine, anti-Vlaamse vrijmetselaar en van superfraude beschuldigde Karel De Gucht mag in dat kader het Vlaams Belang een extreem rechtse, naar fascisme en nazisme neigende partij noemen. Waarschijnlijk is zijn voorraad mestkevers opgebruikt.

De PS speelt hoog spel. Di Rupo en Magnette willen wel de Vlaamse centen maar willen niet besturen met een meerderheid in Vlaanderen. Kan het nog arroganter? Deze koppigheid zal onvermijdelijk leiden tot een totale onbestuurbaarheid en dus de onafwendbare opdeling van België.

De politieke kloof tussen het zuiden van het land is alleen maar groter geworden. Noord en Zuid verschillen fundamenteel. Over alles hebben ze een ander gedacht. Dat hebben we eens te meer kunnen vaststellen in het stemhokje.

De Vlaamse kiezer stuwde de Vlaams-nationale partijen naar ongekende hoogten. Het mag historisch worden genoemd. Nooit eerder, ik herhaal nooit eerder, stond het partijpolitiek Vlaams-nationalisme zo sterk als vandaag. In dit Belgische koninkrijk zijn de twee grootste partijen Vlaams-nationale formaties: de Nieuw-Vlaamse Alliantie en het Vlaams Belang. Niet de socialisten, niet de christendemocraten, niet de liberalen, niet de groenen, maar de Vlaams-nationalisten vormen de grootste politieke familie van dit onzalige land.

Bij de verkiezingen voor de federale Kamer van Volksvertegenwoordigers behaalde de N-VA ruim 1 miljoen stemmen, het Vlaams Belang ruim 800.000. Daarmee laten ze de traditionele partijen ver achter zich. Weliswaar verloor de ene terwijl de andere won maar het gaat niet meer om communicerende vaten. Het Vlaams-nationale aandeel in de politiek is wel degelijk gestegen. Maar liefst 44% van de Vlamingen koos ondubbelzinnig Vlaams-nationaal.

Dit verkiezingsresultaat van 26 mei moet eindelijk worden verzilverd ten voordele van Vlaanderen. De Vlaams-nationalisten hebben geen meerderheid in het Vlaams Parlement. Door het veto van de traditionele Belgische partijen is de ene partij nu in de oppositie beland terwijl de andere regeringsverantwoordelijkheid zal opnemen. Maar toch is er een ruim overleg geweest tussen N-VA en Vlaams Belang. Laat het een bouwsteen zijn voor de toekomst.

De Vlaams-nationale partijen zijn partijpolitieke concurrenten. Maar, in het belang van Vlaanderen, laat hen geen vijanden zijn. Strategisch bondgenootschap met als doel een onafhankelijk Vlaanderen. N-VA en Vlaams Belang hebben ieder hun eigen identiteit, maar nu de verkiezingscampagne voorbij is, hopen we dat de Vlaamse nuchterheid het mag halen om in een sfeer van wederzijds respect samen te werken waar mogelijk en te bouwen aan een Vlaams-nationale meerderheid. En Vlaamse partijen die in een minderheidsregering zouden stappen moeten beseffen dat ze - meer dan ooit – de handpoppen van de Franstaligen zullen zijn.

Tijd dus om een einde te maken aan het gedwongen huwelijk waar de ene partner onderdanig de was en de plas mag doen voor zijn tegenpool, terwijl die laatste voortdurend onbeschaamd in de portemonnee van eerstgenoemde graait.

Het gaat erom onze ultieme doelstelling niet uit het oog te verliezen en ze te verwezenlijken: zelfbestuur in een onafhankelijk Vlaanderen. Dan pas, zal Vlaanderen politiek volwassen zijn en zullen we als volk voltooien wat 100 jaar geleden begon.

100 jaar Frontpartij – 100 jaar Vlaams-nationale partijpolitiek

Tijdens de Eerste Wereldoorlog was aan het IJzerfront een beweging ontstaan van geradicaliseerde Vlaamse onderofficieren en soldaten die in het Frans bevolen en uitgescholden werden en in het Vlaams sneuvelden. Onder het motto ‘hier ons bloed, wanneer ons recht’ braken ze met de ‘flaminganterij’ en kozen ze voor een politieke oplossing: zelfbestuur.

Het is dit jaar 100 jaar geleden dat op 13 februari 1919 het Vlaamsche Front werd opgericht, beter gekend als de Frontpartij. Daarmee verscheen het Vlaams-nationalisme ook in partijpolitieke vorm.

De kernwaarden van de Frontpartij waren ‘nooit meer oorlog’, ‘godsvrede’ en uiteraard ‘zelfbestuur’. Ze zijn vandaag nog altijd actueel.

Brussel

In Brussel, onze hoofdstad, is er al een nieuwe, paarsgroene, regering aangetreden. Dat de regeringsvorming daar snel is gegaan mag niet verwonderen. Blijkbaar zijn de Vlaamse partijen, excuseer de Nederlandstalige partijen SP.A, Groen en Open VLD plat op de buik gegaan voor de Parti Socialiste. Dat is toch de conclusie als we het regeerakkoord nalezen.

Als kers op de taart en om de Vlamingen in Brussel nog eens extra te vernederen, wordt er voor niemand minder dan Vlamingenhater Olivier Maingain van het voormalige FDF, nu DéFi, een nieuwe functie en kabinet gecreëerd als ‘verbindingsofficier’ (agent de liaison) tussen het Brussels en het Waals gewest. Hij mag ook het ongrondwettelijke Féderation Wallonie-Bruxelles gaan versterken. De Vlaamse partijen in de nieuwe Brusselse regering zijn dus akkoord gegaan dat Maingain eenzijdig de belangen van de Franstalige Brusselaars zal verdedigen, met overheidsgeld, lees Vlaams geld. Ons rest alleen de retorische vraag, hoe laag kan men vallen?

Open grenzen en islamisering

Vandaag worden activiteiten van mensensmokkelaars gecamoufleerd als reddingsoperaties op zee ten behoeve van asielbedriegers. Lenin zegde ooit dat de kapitalisten de stroppen zouden verkopen waarmee ze zelf gingen opgehangen worden. Zo ver zij we nu vandaag op vlak van islamisering. Geen enkele samenleving kan op langere termijn een onbegrensde inwijking overleven. We mogen niemand op zee laten verdrinken, maar als we iemand uit de zee redden, zijn we niet verplicht hem naar Europa te brengen. Met het geld dat we vandaag uitgeven om één asielzoeker op te vangen kunnen er in de eigen regio 20 geholpen worden.

De Christenen uit de islamitische wereld zijn zo ongeveer de enige echte vluchtelingen in de massa’s gelukzoekers, economische immigranten en illegalen die Europa ongeremd binnenstromen. Als nuchtere waarnemer blijft het mij een volkomen raadsel hoe ons volk zich ogenschijnlijk zo mak en gelaten kan laten ringeloren door een volksvreemde en gewelddadige cultuur. Om onze manier van leven te beschermen moeten we duidelijk maken dat onze grenzen heilig zijn. De enigen die onze grenzen mogen oversteken zijn degenen die wij zelf toelaten. Wie illegaal onze grens overschrijdt moet en zal teruggestuurd worden en zal nooit meer de kans krijgen om terug te komen.

Om onze christelijke cultuur te beschermen mogen we niet blind zijn voor het veel te lage geboortecijfer. Het gaat hierbij niet om aantallen inwoners, maar om Vlaamse kinderen. We moeten Vlaanderen redden, de Vlaamse natie en de Vlaamse geschiedenis. Dat, en dat alleen, is het enige antwoord op de eurocraten die beweren dat immigratie nodig is om de economie op peil te houden en om onze pensioenen te betalen. Dat is puur bedrog. En zelf als het waar zou zijn, is de prijs daarvoor veel te hoog. Die prijs is dan de desintegratie van de samenleving, het verlies van onze cultuur, onze beschaving en onze vrijheid, en tenslotte ook de ondergang van alle Europese volkeren.

Waarom treedt justitie niet op tegen Moslimmannen die menen dat mishandeling van vrouwen vanzelfsprekend is? Met als pervers gevolg dat sommige Westerlingen zichzelf wijsmaken dat vrijheid van religie betekent dat vrouwen zowel mentaal al fysiek mishandeld mogen worden en dat ze minderwaardig zijn aan mannen. Een religie waar gedwongen huwelijken, kinderhuwelijken, barbaarse seksuele verminking de gangbare norm is. Het is ronduit hallucinant want aanhangers van deze misdadige ideologie hebben hier geen rechten maar voorrechten, met als gevolg dat er een parallelle samenleving ontstaat, waarbij moslims in een ander universum leven dan wij Vlamingen.

Een republikeinse omwenteling

Laat we klaar en duidelijk zijn: de Vlamingen dienen af te stappen van het heilloze pad van Belgische staatshervormingen die ons enkel maar verder vastrijden in het Belgische institutionele moeras.

Er is nood aan een paradigmaverschuiving, zowaar een Copernicaanse omwenteling. Een republikeinse omwenteling! Daarom is het moment gekomen voor een nieuw paradigma: Vlaamse onafhankelijkheid door een Vlaamse grondwet die door en voor het Vlaamse volk in ons Vlaams parlement dient tot stand te komen.

Een onafhankelijk Vlaanderen is niet alleen een eindpunt, het einde van België, maar meteen ook een nieuw begin.

Alleen in een onafhankelijk Vlaanderen kunnen we zelf beslissen met wie we solidair zijn.

Alleen in een onafhankelijk Vlaanderen kunnen we zelf bepalen wie we toelaten tot ons grondgebied.

Alleen in een onafhankelijk Vlaanderen kunnen we een geldverslindende overheid afbouwen en de dienstverlening naar onze burgers verbeteren.

Alleen in een onafhankelijk Vlaanderen kunnen we de ontspoorde Belgische sociale uitgaven aanpakken en ombuigen tot een verantwoordelijk sociaal beleid.

Alleen in een onafhankelijk Vlaanderen kunnen de Vlamingen baas zijn in eigen huis.

Vlaanderen Vlaams, Europa Europees...laat het niet langer een slogan blijven, want ja, het kan! Maar wij moeten dat in de eerste plaats zelf willen.

Ik besluit:
Vlaanderen móet, nu meer dan ooit, zijn toekomst zelf kunnen bepalen. Zonder België, omdat het niet anders kan! Tegen België, omdat het moet!

Vandaar, Vlaamse vrienden, dat ik traditiegetrouw wil besluiten met mijn immer terugkerend credo. Het credo waarmee ik al mijn toespraken besluit: wij staan en gaan voor niets minder dan voor een onafhankelijke Vlaamse republiek, die enerzijds haar toekomst in een verenigd Europa van onafhankelijke volkeren – en dus zeker niet de huidige EU - naar eigen inzicht gestalte geeft én anderzijds blijft aansturen op een hereniging met Noord-Nederland!

Zoals het was in 1815, want aan de ongrondwettelijke staatsgreep van 1830 hebben wij geen boodschap!

Volk, word Staat!

Ik dank U!

 

Zondag 25 augustus 2019: 18de IJzerwake